Extatische lofzang op de vrouwelijke sensualiteit  (NRC, 26 jan 2012)

Confronterende spiegel in The Reclining Woman (De Stentor, feb 2012)

Apen en Beer (EPTA , 2009)

Les Indes Galantes of Rameau Ontvlamt (verschillende citaten, 2005-2006)

Geestig eerbetoon aan Frank Zappa
(Volkskrant, 2003)

Rake klappen bij Gelders Orkest
(Volkskrant, 2002)

Studentenkoor blinkt uit in wulpse gilletjes
(Universiteitskrant van Groningen, 2002)

Het vrouwelijke van haarknot, naald en draad
(Volkskant, 2001)

Kruising tussen Kagel en Duck leidt tot hysterie ( NRC, 1999)

Kwaliteit talent moet nog blijken (Volkskrant, 1999)
Recencies
Astrid Kruisselbrink
Componist
Astrid Kruisselbrink
Componist
"Confronterende spiegel in The Reclining Woman"

door Margaretha Coornstra, De Stentor, feb 2012

Het was de Britse beeldhouwer Henry Moore die componiste Astrid Kruisselbrink als inspirator diende. Concreter gezegd: ze werd geïnspireerd door Moore's 'Reclining Woman', de Liggende Vrouw. Plaats van handeling in deze korte opera werd dan ook een halfduister atelier. Hier voltrekt zich een lome dans van reusachtige sculpturen, beurtelings naar voren geschoven door de zwjgende kunstenaar (Pépé Grégoire). Daartussen bewegen zich drie zangeressen als personificaties van verschillende levensfasen. Regisseur Roberto Oliván voorzag hen van een eveneens lome doch fantasierijke choreografie, die geen halsbrekende toeren vergt maar wel oncomfortabele opdrachten. Bijvoorbeeld opgekruld, als half uitgehakt figuur, in een blok 'steen' hangen en dan een complexe legato melodie zingen.

Het libretto blijkt een sublieme bloemlezing van Federico García Lorca, e.e. cummings, Hester Knibbe, Paul Verlaine, Antjie Krog en Dylan Thomas, gerangschikt tot een geabstraheerde verhaallijn die je zou kunnen samenvatten als een 'vrouwenlijf en-leven'. Daarbinnen wordt wonderschoon geacteerd en gezingen. Sopranen Bauwien van der Meer en Marije van Stralen leveren kristalzuiver millimeterwerk in de terugkerende parallellen. Ook mezzosopraan gerrie de Vries is groots met haar beheerste motorische expressie en prachtige balans tussen midden- en borststem.

Ensemble Nieuw Amsterdams Peil weet in Kruisselbrink's illustere instrumentatie van viool, klarinet, hoorn en piano de sfeer van elk gedicht nog boven zichzelf uit te tillen. Zelfs in Krogs rauwe observatie van het stervende vrouwenlichaam (“s Ochtends ruikt haar plas naar nat cement”) overheersen eerbied en mededogen. Voeg daarbij de belichting van Jurjen Alkema - het schaduwspel, het surrealistische strijklicht, de rembrandtiek beschenen tableaux vivants - en de opera wordt een volkomen synthese van klank en vormgeving, die elke sterveling een even confronterende als respectvolle spiegel voorhoudt.